Langzaam druppelden de kringleden, velen met aanhang en aanhanger, binnen op de camping Arnumer See. We konden met zijn vierentwintigen niet allemaal bij elkaar staan maar we hadden al snel een groepsapp om contact te houden.
Omdat de eerste ontmoeting met Daniel Säbele, onze plaatselijke gids, al om 7 uur gepland was, moesten enkelen sneller dan gebruikelijk hun eten bereiden en verorberen. De rit naar de kantine van de Heidelberg Materials was voor sommigen even spannend. Harm en Heleen maakten een behoorlijk ommetje door het Krijtlandschap en arriveerden iets later.
Daniel, een stoere oudere man met lang haar en een onuitputtelijke kennis van de Hannoveriaanse ondergrond, toonde ons de mogelijke vondsten die in diverse vitrines waren tentoongesteld en vertelde enthousiast en uitgebreid over de geologie van Hannover, hoe de stad om een bos heen gebouwd was, liggend tussen twee zoutkoepels, waar je dicht bij elkaar 250 miljoen jaar aardse historie bij elkaar vindt.
Voor fossiele vondsten was en is men nu vaak afhankelijk van bouwwerkzaamheden, zoals die rond 2000 plaatsvonden bij de bouw van terminal C van het vliegveld en nu in het nieuwe district Kronsrode.
Maar voor ons was er momenteel maar één groeve beschikbaar, die van Heidelberg Materials, waarin het Campanien ontsloten is, een periode van zo’n pakweg 80 miljoen jaar oud.
Terug op de camping schoof een groep bij Jel An en Hero aan en maakte het nog even gezellig.
De volgende dag verzamelden we ons bij de groeve, die naast dat er nog gewerkt wordt, geëxploiteerd wordt door outdoor Hannover. Tegenwoordig is deze groeve ,voor groepen zoals de onze ,nog de enige mogelijkheid om te zoeken.
De andere groeve , van de firma Holcim , waar ik twee jaar geleden nog toestemming voor kreeg, is vanaf dit jaar drie keer per jaar toegankelijk voor 60 personen, waarbij de helft verloot wordt onder de leden van de Geologische Arbeitskreis Hannover en de andere helft gaat dan naar niet leden, en de belangstelling is zo groot, dat je meer kans hebt in de staatsloterij.
Liters drinken mee, want het was heet, zo heet, dat van de 6 uur die we mochten zoeken, de meesten er eerder mee ophielden.
Als je geen belemniet had gevonden, moest je herexamen doen zei Daniel Säbele, dus belemnieten hadden we allemaal. Verder veel spons (delen) , enkele zee-egels en een spaarzame heteromorfe ammoniet , een Scaphites toch wel speciale soort.
Om 6 uur ‘s avonds samen eten in het campingrestaurant, met een joviale Italiaanse eigenaar, die prima eten serveerde.
Zondag hadden we toestemming voor het zoeken in de Carboongroeve de Piesberg. 
Via de ons bekende traditionele lange moeizame heenweg, was het even zoeken naar de juiste vindplaatsen, het fossiele materiaal heeft er weleens overvloediger gelegen.
Toch lukte het allen wel om fraaie varenrestanten te vinden, steeds toch heel bijzonder om te zien wat er aan je geopenbaard wordt na ongeveer 310 miljoen jaar. Soms prachtig gekleurd ( vml door een olieachtig laagje ).
Zij die al jaren fossielen zoeken hebben weinig kunnen toevoegen aan de collectie, maar zij die nieuw waren op dit vlak waren zeker enthousiast.
En voor ons allen geldt dat het je samen verdiepen in de de evolutie van het leven op aarde en het daarmee leren kennen van elkaar van onschatbare waarde is .
groet en tot de volgende excursie, Tjerk Veenstra.,
Foto’s: Tjerk, Laure, Yma, Jel-A, Dennis
